25. jun, 2016

Een tikkende tijdbom..

Al in januari hoorden we dat ik April hoogstwaarschijnlijk niet eens meer zou halen. En ja, nu is het al eind Juni! Meerdere keren hoorde ik dat ik nog maar een week zou hebben, ik was nogal van ''ik wil alles weten van de oncoloog' en ja, dan ga je inderdaad ook horen dat het er uitziet dat je misschien nog maar een week hebt. Na dat ik mijn geweldige verjaardag heb gevierd met enorm veel liefdevolle mensen om me heen, was het voor mij na een leuke dag gehad te hebben, om 12 uur snachts klaar. Frank en ik liepen een rondje in de rolstoel en ik zei: Nou, nu ben ik officieel 17 jaar en 1 dag, voor mij is het wel goed geweest hier, want ik hoopte 17 te worden en nu ben ik het, en ik weet toch ik word geen 18. Maarja, nu ben ik al 2,5 maand verder dan mijn verjaardag. En al 3 maanden ben ik ''overdatum' zoals ik het noem.. Hoe zou dat dan kunnen? Is het dan toch nog nodig om mij hier nog eventjes te hebben? Is het de bedoeling dat ik via mijn blog mensen aanspreek en aan het denken zet? Soms snap ik die extra tijd niet echt meer.. Het voelt soms niet meer fijn dat ik over die tijd heen ben, ik krijg enorm veel pijn en het word allemaal zo zwaar, ik zit met mezelf in de knoop. Het word nu echt lastig..

Een week geleden kreeg ik enorm veel last van mijn maag, ik heb een hele grote tumor in mijn rechterlies zitten, hij is enorm voelbaar en het is echt een grote bult, elke dag voel ik hem letterlijk groeien. Maar iets daarboven zit er nog een tumor en die is langwerpig, en is ook voelbaar en word groter! Ik heb er zoveel pijn aan, dat naar de toilet gaan, haast niet meer kan omdat die tumoren in de weg zitten. Soms schreeuw ik het uit van de pijn die die tumoren aan me geven, ik word er bang en angstig van als ik eraan voel. Omdat ik zelf zo graag in het ziekenhuis wil werken, ben ook wel weer iemand die veel aan de tumor voelt, om te kijken hoe dit zit.. Ook dat moet ik misschien maar afleren. Maar omdat het deze week voor mij niet meer te doen was, en ik schreeuwend en huilend de wc telkens af kwam, moest ik gisteren naar het ziekenhuis! 

Gisteren kwamen papa, mama, Frank en ik aan in Groningen, ook al gaan we naar het ziekenhuis, we maken er met z'n 4e altijd een lekker feestje van! Maar dat was gisteren haast niet meer te doen.. Eerst een gesprek met de oncoloog die wou mij door de scan heen doen zodat ze konden kijken of ik daar bestraald zou kunnen worden of niet! Ik heb al 58 bestralingen gehad, dus de kans leek wat klein.. Maar uiteindelijk bleek het dat ik toch een accuute bestraling ondergaan moest. Dus na een paar uur hadden ze al het hele bestralingsprogramma voor mij gemaakt. Rond een uur of 6 lag ik daar, mama en Frank liepen mee naar binnen. Ik zou een hele harde klap bestraling krijgen, normaal zou je 8 keer er over moeten doen, en ik had dat in 1 keer al.. Ik voelde dus dat ik letterlijk bestraald werd. Het was een heel apart gevoel, normaal als ik daar lag dan werd ik beter, hoogstwaarschijnlijk dan! Dus ik zat even later in de wachtkamer en zingend zei ik tegen m'n ouders en Frank: Ik word beter, ik word misschien weer schoon! In een keer flitste dat door m'n hoofd, maar al snel dacht ik van ik word niet beter, dit zijn maar 2 tumoren die kleiner worden gemaakt en mijn lichaam zit er nog veel voller mee.. 

Mama zag ik kijken met tranen in haar ogen, ze vond het zo moeilijk om te zien, dat ik dit weer moest ondergaan! Er zitten ook altijd weer ''probleempjes'' bij. Van deze harde dosis bestralingen, kun je enorm moe worden en misselijk, en vandaag merk ik al een beetje dat ik verschrikkelijk ''op' ben.

Maar er is ook nog wat leuks!!Wild

Morgen is mijn middelste lieve broer Remco jarig! Een tijdje geleden hadden we nooit verwacht dat ik dit zou halen..

 

Maar ik ''de tikkende tijdbom' blijft hopelijk nog een hele poos tikken..