Een jaar zonder jouw lijfelijke aanwezigheid ❤

5. jul, 2017

Vandaag is de dag dat jij precies een jaar geleden overleed, de dag waar op ons leven voor goed veranderde de dag waarop er in ons gezin een oorverdovende stilte viel. Vanaf die dag lieverd leven wij met een gebroken hart met een pijn die voelbaar is bij elke hartslag, en t,voelen jij bent niet meer hier bij ons.

Niet meer  goedemorgen lieve allerliefste dochter ik hou zoveel van je. Niet meer zo intens voor je zorgen, je wassen en aankleden je haren opsteken, niet meer uren naar jouw gekletst luisteren. Niet meer samen winkelen, tutten koken of bakken samen op een terrasje, niet meer druk gekwebbel onder het eten. Niet meer luisteren naar jouw prachtige dromen, over trouwen met jouw grote liefde, mama te worden, anesthesist of om tante te zijn. Niet meer de lange donkere nachten samen door komen samen worstelend, samen huilen, bidden en  verlangen naar het nieuwe leven.     Niet meer...nooit meer... allemaal samen hier thuis als compleet gezin...

De heimwee is enorm zo ook de pijn van het gemis om jou, in het begin hadden we vaak het gevoel dat je zo weer binnen zou komen. Maar dat is helemaal weg het dringt echt tot ons door dat wij je hier op aarde niet meer zullen zien, de liefde voor jou groeit en groeit maar we kunnen het niet aan jou kwijt. Veel heel veel tijd hebben wij om na te denken over alles wat wij samen met jou hebben mee gemaakt, en nu beseffen we meer dan ooit hoe wonderlijk jij met dit alles om bent gegaan.

Zoals jij altijd in je blog schreef zo praatte jij ook tegen ons heel open en eerlijk, wij hebben je beloofd dat jouw blog zou blijven bestaan. Pas na jouw overlijden beseften we hoe enorm veel mensen jij in hun hart hebt geraakt, zoveel mensen die jouw verhalen hebben gelezen. Zo enorm veel lieve en hartverwarmende reacties als er werden geplaatst. Daar lieve schat heb jij helaas geen weet van gehad, jij had dit echt niet door, ook op de manier hoe jij met je ziekte omging was zo bijzonder.   Jouw vast vertrouwen op onze Hemelse Vader wat alleen maar sterker werd in de laatste maanden van jou leven. Jouw verlangen naar een nieuw en hoopvol leven wat alsmaar groter werd, de vrede en rust die jij uitstraalde.....                                                                                                                              

Lieverd jij hebt ons geleerd om op de Heer te vertrouwen al is het nog zo moeilijk en niet te begrijpen, de weg die wij moeten gaan. Jij hebt ons geleerd hoe bijzonder het is om s,morgens gezond wakker te worden en om gewoon adem te kunnen halen, om op te kunnen staan en naar school of naar ons werk te gaan, ons laten zie hoe bijzonder het is als we weer een jaartje ouder mogen worden. Door jou proberen wij onze zegeningen te tellen want ze zijn er heel veel.....

                                                             

Jij bent niet meer, daar waar je was maar overal waar wij zijn ❤

 

 

27. feb, 2017

Wanneer de storm je treft.Hartje

 

Aan het begin van je leven stap je in de boot, met als het doel de overkant te bereiken. Onderweg word je getroffen, door stormen. Stormen die de tocht naar je doel moeilijk maken. Deze tocht, deze reis naar de overkant.. is te zwaar. Verlangend naar de rust overweeg je soms om je er maar bij neer te leggen.

Als je in de boot zit, ga je denken. Niet alleen de storm die om je heen tekeer gaat , maar ook de stormen in je denken die je beïnvloeden. Ze maken je bang en soms neemt wanhoop de overhand. Juist dan , moet je proberen te denken dat wanneer je de overkant hebt bereikt daar een heel nieuw leven wacht.

Het geluk .. De liefde, en de gezondheid waar de storm voorgoed eindigt.

Soms voelen we ons verslagen door de storm. We schreeuwen en laten onze tranen gaan, smekend of de storm gaat liggen. We worden heen en weer geslingerd , door de wind geteistert. Het is soms zo moeilijk om het doel voor ogen te houden, wanneer beproevingen je treffen. Het voel soms alsof we op de proef worden gesteld in ons leven.

Alsof we door het donker van de storm het licht niet meer zien wat zich daar achter schuilhoudt.

Ondanks de storm, voelde ik me vaak zo gedragen. Alsof iemand twee warme handen om mij heen sloeg tijdens de storm. Handen die me rust gaven en zeiden dat het goed ging komen. De mooiste dingen kwamen voort uit de stormen in ons leven.

Het Geloof,de grootse overgave kwam tot stand , wanneer de bliksem ons trof.

De meeste hoop ging leven , wanneer de storm ons overdonderde.

De meeste liefde kwam los op de momenten dat de golven ons overspoelde.

En waar we zo naar verlangen is dat we eens zullen ervaren,dat wanneer de storm is gaan liggen wat echt geluk is, gezondheid, de eeuwige genade.

Iedereen kent zijn eigen stormen, eigen beproevingen, en eigen strijd. Sommige leggen zich er bij neer. Andere proberen zich door de storm heen te slaan uitkijkend naar het doel wat ze voor ogen hebben. En sommige onder ons hebben de stormen overwonnen en hebben de overkant bereikt.

Zo ook Gerrie,Wat mis ik haar, haar prachtige lach, haar lieve stemmetje en de mooie kostbare momenten die ik met haar heb mogen delen. Momenten die ik altijd zal koesteren.

Maar wat zou ik graag nog eens terwijl ik in mijn bootje zit uitkijken op het water en haar daar zien varen. Haar horen roepen: He Ans, Ik hou zoveel van je.

Haar bootje voer een stukje sneller dan die van ons en door de stormen heen lachte het licht haar al tegemoet.

Zij heeft de storm al overwonnen.

 

Nu voel ik me soms verslagen door de stormen in mijn leven, het verlangen is zo groot.. zo groot om haar weer terug te mogen zien. En ik besef me maar al te goed , dat ik om dat te kunnen bereiken ook door mijn stormen heen moet, net zoals als zij recht door zee ging! Ons dappere meisje.

Als ooit, ooit het moment komt dat ik de overkant bereik, zal zij daar staan , zwaaiend , lachend , dansend in de stralen van het licht, het licht van de eeuwige vrede.

Tot die tijd zal ik dromen, strijden en verlangen naar dat moment.. Ik zal God vragen, net als jij in je laatste gebed vroeg of hij in de stormen van ons leven , onze hand wil vastpakken.

Ik hou zo zo zielsveel van je , en eens lieverd, zullen we voorgoed samenzijn en zal de storm ons nooit meer treffen , maar zullen we voor eeuwig gelukkig zijn.

Een ding is zeker, Jij hebt de storm al overwonnen en bent veilig Thuis.Hartje

15. feb, 2017

Lief klein zusje van me,Hartje

Je vond het verschrikkelijk als ik zei dat je mijn kleine zusje was maar ondanks dat je een echte vrouw aan het worden was zag ik nog altijd dat kleine lieve meisje waar wij op moesten letten als broers en die wij moesten beschermen tegen alles wat er op je pad zou komen.

Jij hebt 3 grote broers, wat kon jou nou overkomen? Toch moesten we dat stukje bescherming loslaten want we konden niks doen tegen wat er in je begon te groeien. Ik vond het moeilijk om te zien hoe veel pijn je soms had, het liefst liep ik weg omdat ik het niet aan kon zien maar als ik buiten stond dacht ik, ze heeft nog steeds net zo veel pijn en daar kan ze ook niet van weglopen dus ging ik maar weer naar binnen.

Ik zal jou altijd herinneren als mijn lieve kleine zusje die zo sterk was, we hebben zo veel momenten gehad die ik voor eeuwig zal koesteren. Ik had het liefst nog 1000 dingen gedaan maar het was goed zo. Ook jij had geen wensen meer, alleen maar bij ons zijn en genieten van elkaar. Hoe dichter de eeuwigheid bij jou kwam hoe meer liefde er uit je kwam. Je was hemels en we konden zo genieten van je.

Toch vergeet ik nooit meer dat mama ons een berichtje stuurde op zondag 3 juli en vroeg of we langs konden komen "even gezellig wat drinken" op dat moment wist Angela dat het niet goed was en dat we ons moesten voorbereiden dat jij er heel anders bij kon liggen dan de dag er voor. Ik liep naar je toe met mijn hart bonzend in mijn keel en zag je daar liggen, je moest zo hard werken om adem te halen. Je jonge lichaam vocht voor het leven en de toekomst die jij zo graag wou. Mijn hart brak toen ik dat zag en ik hield het niet meer. Op dat moment zag ik door mijn tranen een vingertje van jou die mij erop wees om even bij jou te komen zitten op bed, daar brak ik en was jij degene die me vastpakte en zei; Rem ik hou van je".

De dagen erna sliep je zo slecht en was je zo moe maar ging je maar door met de dingen doen zoals je altijd deed. Op 6 juli moesten wij naar Maassluis voor de bruiloft van Angela haar zus. De dokter verzekerde ons dat er niks ging gebeuren en toch namen we afscheid van je omdat mama zei dat ze niet wist of je de dag er na nog wel aanspreekbaar was. Heel bewust hebben we dit gedaan je zei nog; Veel plezier! En dat je heel veel van ons hield, dat was achteraf gezien de laatste keer dat we je stemmetje hoorden. met toch een heel raar gevoel gingen we op weg, hoe verder we bij je vandaan gingen hoe vreemder het voelde, nooit kunnen bedenken dat je zou gaan die dag. Ans keek nog uit het raam en zag een regenboog door de wolk heen komen en op de radio luisterden we het liedje "ik zal er zijn" we voelden ons zo rustig en toch hadden we een raar gevoel in onze onderbuik.

S'avonds zaten we in het hotel en gingen we poolen, Angela ging nog even bellen met haar zus over de volgende dag wat ze allemaal zou gaan doen. Toen keek ik op mijn telefoon en zag ik dat mama had gebeld, ik zei nog tegen Angela; mama heeft gebeld" toen wist ze al genoeg. Ik belde terug en mama zei; het is al gebeurd rem"

Het gevoel wat we toen kregen was iets wat ik nog nooit eerder had gevoeld.Ik voelde me zo trots! Mijn zusje heeft het gehaald, ze is gehaald en mag eeuwig verder leven. Je had geen pijn meer! Je had al zo lang gestreden en nu was het goed.

We moesten 2 uur lang naar huis rijden en weer hadden we het liedje "ik zal er zijn" aan staan. Eenmaal thuisgekomen stond Remon daar al te wachten hij ving me op en daarna liepen we gelijk naar jou toe. Daar lag je dan, onze strijdster voor het geluk! Je was nog altijd zo bloedmooi maar het voelde zo onmenselijk om je niet meer bij ons te hebben. We stonden om je bed heen als een kring, met het liedje "ik herleef". We voelden ons zo enorm gedragen en trots.

De volgende avond reed ik met frank naar zijn huis om wat spullen op te halen. Hij vertelde dat jij hem had verteld dat hij nadat jij overleden was moest uitkijken naar een regenboog en dat was dan het teken dat je het goed hebt. Je vertelde dat het dagen, weken zelfs maanden kon duren. Maar op de terugweg naar huis, waar jij nog altijd lag begon het vlak voordat we thuis waren te regenen en zagen we een regenboog, we stapten uit de auto en zagen dat hij precies boven ons huis stopte. Toen stonden we daar allebei met kippenvel op ons hele lichaam.Toen wisten we het zeker, jij bent boven!

Elke dag denk ik aan je en mis ik je zo vreselijk erg. Jij bent en blijft voor altijd mijn lieve kleine zusje. Ik heb geen idee hoe het allemaal moet zo zonder jou.Toch voel ik nog altijd je liefde als ik aan je denk, Ik hou van je lieve kleine meid, je maakt je broer zo enorm trots!

xxx Remco

6. sep, 2016

 

Het Gouden Randje!!!

 

Lieve Allerliefste Gerrianne,

Zeventien jaar was jij in ons midden, zeventien jaar waarvan ik jou 4 jaar heb mogen kennen.

Jou hoogtepunten, maar ook jou dieptepunten.

Jou heb mogen kennen als onbezorgd meisje , maar ook heb mogen zien opgroeien tot een krachtige volwassen vrouw.

 

Wat mis ik je, Jou aanwezigheid was het Gouden randje om ons leven…

Het randje wat ons deed beseffen hoe bijzonder het is om te mogen zeggen dat het leven je gegeven is.

 

Als jong meisje zoals ik je heb mogen kennen, had je dromen, Grote dromen.. Je wou naar Amerika, Je wou stewardess worden, je wou een groot huis ,een man en daarmee een gezinnetje stichten.

 

Toen je ziek werd veranderde  het een en ander, de droom om stewardess te worden werd vervangen door anesthesist. Je wou indien jij was genezen, getuigen en helpen om mensenlevens te redden. De rest bleef nog even vast staan, Er was immers hoop. Hoop in ons hart en hoop op papier.

 

Tot de dag kwam dat er geen hoop meer was, begin dit jaar werd het laatste sprankeltje hoop in ons hart van ons afgenomen.  De hoop voor het leven viel weg, maar de hoop voor de toekomst was nog daar. Een andere toekomst dan vele van ons…

 

Terwijl jij ziek was kwamen soms zonder het te beseffen jou allergrootste dromen uit..

 

Een van jou dromen was om de wereld te zien,

Deze droom veranderde in  de droom om Gezien te worden door de wereld.

 

 De wereld heeft jou gezien, Jou doorzettingsvermogen, Jou vragen, twijfels , verdriet , maar vooral de liefde die je uitstraalde en ons mee mocht geven.

 

Ook was er ooit de hoop dat de wereld jou zou veranderen , om oud te mogen worden, om een toekomst te hebben.

Deze droom liet ons pijnlijk doen beseffen dat jij nooit zou  veranderen, maar het bracht ons vreugde bij het inzien dat jij wel levens hebt doen veranderen.

 

De wereld werd een stukje beter door jou bestaan, Het liet mensen inzien dat niet een ieder van ons het leven is beloofd.  Je werd voor sommige onder ons een reden om te genieten van het leven, om momenten te koesteren en opnieuw te leren lief te hebben.

 

Toen je nog een klein meisje was, is opa overleden aan dezelfde ziekte als waartegen jij hebt gestreden.  Je Droomde van een aardse toekomst, maar op het moment dat je hoorde dat de toekomst waarvan je droomde je niet gegeven was.. Droomde je van een toekomst in de hemel.

Een toekomst waarin je opa weer zou zien, waarin je met hem aan je ene hand liep en met Jezus aan de ander.

 

Hoe korter jou levensduur werd, hoe meer jou kinderdromen verdwenen, Je besefte dat ze voor nu geen verschil meer zouden maken , en veranderde het in de droom om bij de mensen te zijn die je zo zo liefhebt. Je Vriend, Gezin , vriendinnen en hen die onvoorwaardelijk van jou houden en jij van hen.

 

Jou allergrootste en tegelijke tijd jou allermooiste droom.

Was om iemand te vinden die je onvoorwaardelijk lief zou hebben, door tijden van pijn, verdriet,  maar ook in vreugde en voorspoed.  

Ik zou kunnen zeggen dat dit als jong meisje een nogal grote droom is om te mogen bereiken in jou korte bestaan. Maar gelukkig kan ik zeggen dat jou droom , meer dan is uitgekomen.

De liefde van jou leven, kwam op jou pad en bleef bij jou tot het einde van jou levensweg..

Jullie liefde was zo intens, zo puur en zo groot.

Je vond niet zomaar een man, hij was jou droomman.

 

De droom om ooit een gezinnetje te mogen stichten, werd verdrietig genoeg van jou afgenomen, niet alleen omdat je niet lang op dit aardse leven mocht zijn, maar om het feit dat hetgeen wat jou als vrouw was gegeven van jou af werd genomen. Je vruchtbaarheid.

Ik hoor nog je verdriet , jou pijn om nooit moeder te mogen worden..

 

Wel kan ik zeggen dat je ergens een gezin hebt gesticht.. 

Wij als gezin waren altijd wel gek met elkaar, natuurlijk hadden we elkaar lief, maar we leefde net zoals de meeste onder ons,  in ons leven langs elkaar heen.

Op de dag dat jij ziek werd, stichtte je ons, alle liefde in ons hart, voor elkaar , voor jou deed ons doen beseffen hoe belangrijk het is als je familie om je heen hebt.

 

Ik weet dit maakt jou droom die  niet uitkomt om moeder te mogen worden niet minder erg, maar ik beloof je, dat altijd , altijd jou liefde in onze toekomstige gezinnen voort zal leven.

Als het mij ooit gegeven is en ik krijg kinderen, zal ik de liefde die ik voor jou voel aan hun meegeven.. ik zal ze vertellen dat ze nooit moeten opgeven op hun levensweg. Dat ze de mensen om hun heen lief moeten hebben, en het leven waardevol is. Een droom die uit is gekomen.

 

Als ik ooit een kleine meid of een klein ventje mag krijgen, zal ik vertellen over onze dappere tante Gerrie.. ons aller allerliefste zusje.

 

Mijn droom die ik heb mogen ontvangen nadat jij jou laatste adem uitblies is om te vertrouwen als een kind.  Jou radicale en standvastige geloof , jou hoop en vertrouwen dat ooit er een dag komt dat we herenigd worden en vrij zullen zijn. Het heeft mij doen beseffen dat er niet op alle vragen die er rondgaan in je hoofd antwoorden zijn. Of terwijl ze zijn er wel, maar we zullen de antwoorden pas weten als we de hemel binnen wandelen en elkaar weer in de armen sluiten.

 

Maar ik mis je……

Mijn hart is gebroken door de innerlijke leegte,

Mijn Lichaam verlangd naar jou liefde.

Mijn hoofd doet beseffen dat ik nooit meer jou stralende gezichtje zal zien,dat ik je nooit meer kan knuffelen , door je haartjes kan strelen en kan vertellen hoe trots ik op je ben en hoe zielsveel ik van je hou.

Als ik daaraan denk rollen de tranen over mijn wangen,

Op de dag dat jij stierf , stierf er een deel van mij.

En niet alleen van mij, maar er kwam een onvervangbare lege plek in ons gezin.

 

Een gebroken moederhart..

9 maanden gedragen in haar buik.

 

Een gebroken vaderhart,

Dat hij zijn kleine meisje tegen deze grote boze wereld had willen beschermen.

 

Zoveel trots en liefde, dat dit meisje aan hen gegeven was.

Het was volmaakt en voldragen.

De wonderen die je met haar mee hebt mogen maken.

Haar eerste stapjes,

Haar eerste woordjes,

 

Het woord Mama/ Papa is een van de waardevolste woorden die in je leven zult horen als ouder.

Jullie hadden zoveel dromen voor je kind,  Zoveel die je had gewild dat ze haar gegeven waren, maar je moest haar naar 17 jaar terug geven aan hem die haar aan jou gegeven had.

Wat er nog over is zijn zoveel kostbare momenten, Al het tastbare is verdwenen,

maar de liefde voor je kind veranderd, het word alleen niet minder, maar elke dag meer.

 

De wil om wat van het leven te maken is niet weg, aangezien we nog met meer in ons midden zijn.

Naast dat ze Gerrianne als prachtige dochter hebben, hebben ze ook drie geweldig lieve zoons.

Het is Alleen wel zo dat het gouden randje waarover ik in het begin vertelde van het leven af is.

De momenten dat ze zo aanwezig was, zingend door huis danste op de muziek, heerlijk kon tutten aan de keukentafel, Haar haren kon stijlen en  ook gewoon ondanks alles een jonge meid mocht zijn valt weg… Haar praatjes , haar gelach, .. De stilte doet zoveel zeer.

 

Nu stel ik mijzelf zo zovaak de vraag, Waarom nou God.

De menselijke antwoorden waar we naar zoeken vinden we niet.

Maar wel is er één belofte die doorschemert in ons gebroken hart.

Hij maakte ons de belofte dat ons een eeuwig leven is beloofd en dat we haar weer terug zullen zien.

 

 

Ik als schoonzus kan niet omschrijven hoeveel Ger voor mij betekend, ze was mijn vriendinnetje, waarmee ik mee kon tutten, van wie ik haar haren stijlde voordat ze ziek werd, haar pruik stijlde toen ze kaal was, en die haar eerste eigen krulletjes stijlde toen het moment was aangebroken om haar muts af te doen.  Het vriendinnetje waarmee ik mee kon lachen, zingen, en zoveel herinneringen mee vast kon leggen door fotos te maken saampjes.

 

Anderzijds was ze mijn zusje , waarmee ik uren kon praten, over haar sterven, over haar dromen, over haar diepste verlangens.

Waarmee ik wel eens onenigheid had, onze meningsverschillen hadden , maar de volgende dag weer huilend voor elkaar stonden om sorry te zeggen en elkaar te vertellen hoeveel we van elkaar hielden.

Nooit , zal ik vergeten dat de dag voordat ze stierf dat we elkaar knuffelde en ik haar vertelde.”Ger altijd , altijd zal je mijn zusje blijven. En ze met haar lieve stemmetje antwoorde, en jij voor altijd mijn zus..

 

Mijn leven is veranderd, en zal nog meer veranderen, Elke dag zal iedereen meer verdriet ervaren, iedereen op een andere manier.

 

Als broer, het gemis om jou kleine zusje waar je zo zielsveel van houdt te moeten missen.  Om s’avonds niet meer bij haar bed te kunnen zitten en te luisteren naar haar verdriet , haar verlangens. Om niet meer als je over de overloop loopt boven haar stemmetje te horen roepen, Ik hou van je , Robbin, ! Ik hou van je Remco, Ik hou van je Remon!!  Om haar geen brief meer te kunnen schrijven om te vertellen hoe trots je op haar bent en hoe zielsveel je van haar houdt.

 

Als Vriend zijnde, Om jou vrouwtje te moeten missen, Het meisje met wie jij jou toekomst uit wou stippelen, met wie jij jou allergrootste dromen wou delen.  Tegen wie je heerlijk aan kon kruipen en haar kon vertellen dat zij voor altijd de ware voor jou is en zal zijn.

Met wie je de allermooiste momenten hebt gedeeld, Samen een nachtje weg,  Samen kletsen, Lachen, gek doen..  De zorg die jij voor haar hebt gedragen als 18 jarige..  zo puur, zo liefdevol.

Om nooit meer te horen, Ik hou van je Frank.

 

Als  ouders zijnde, om haar niet meer welterusten te kussen voor het slapen gaan,

Om nooit meer  als moeder zijnde bij haar in bed te liggen savonds , om haar handje vast te houden en te mogen luisteren naar haar verdriet, haar  onzekerheden, haar angsten en de toekomst die haar te wachten stond..  nooit meer haar meisjes stemmetje te horen zeggen, welterusten , mama ik hou van je.

 

Om als vader zijnde heerlijk met je dochter te kunnen kletsen in bed .

 Ze non-stop blijft praten en jij de moeite moet doen om wakker te blijven.

 

Slaap lekker papa, ik hou van je, en vijf minuten later begint ze weer,.

Papa weet je nog ? ..... 

 

Om haar nooit meer ergens heen te hoeven brengen, of op te moeten halen., haar nooit meer te hoeven vragen hoe laat ze thuis komt of je zorgen te moeten maken of ze wel veilig thuis komt..

 

Ze is namelijk nu voorgoed veilig thuis …..

 

Zo als Ger had gezegd, Wacht niet met vertellen, hoeveel je om iemand geeft , hoeveel je iemand lief hebt. Geniet van het leven, want niet iedereen is de toekomst beloofd.

 

Al word ik sochtends wakker met de hoop dat de dag snel weer voorbij is, alles heeft me doen inzien dat we dankbaar mogen zijn. Voor alle dromen die voor vele zo vanzelfsprekend zijn.

Ben jij het gouden randje om je leven kwijt, Probeer het dan te herstellen…

Want als het eens van deze aarde is verdwenen komt het nooit meer terug tot dat de dag aanbreekt dat wij elkaar weer terug zullen zien in het eeuwige leven..

 

voor Sommige is het leven hier op aarde langer beloofd dan de ander, maar als je bereid bent, je hart te geven aan Jezus en probeert te vertrouwen als een kind, Zoals Ger blind vertrouwde dat ze herenigd ging worden met haar opa en Jezus daarboven en ooit met ons allemaal. Dan geloof ik dat daarboven voor hen die daarop vertrouwen een plekje in de hemel is beloofd.

 

6. aug, 2016

Lieve allerliefste dochter vandaag is het een maand geleden dat jij stierf,ik kan bijna niet beschrijven hoeveel pijn en verdriet ik voel in mijn lijf.Hoe enorm ik je mis we waren zoveel samen zoveel beleefd en gedeeld met elkaar.Ik mis de nachten dat we samen hand in hand lagen,en elkaar vertelden hoeveel we van elkaar hielden de openheid die er dan was.Zo bijzonder zo puur je vertelde over je diepste gevoelens van angst,verdriet en geluk.Dat koester ik m'n leven lang lieve schat ik heb zoveel liefdevolle herrineringen aan jou.Je hebt alles werkelijk alles gegeven om maar langer bij ons te zijn,maar het kon niet langer lieverd.Het was zo intens verdrietig om te zien hoe enorm benauwd jij het had, jij weigerde om de medicatie te verhogen zodat je zou slapen.Dat wilde jij niet je wou hoe dan ook bij blijven zodat we nog van elkaar konden genieten.Die avond in je slaap heeft God jou geroepen zo vredig zo rustig ging jij naar Hem toe en weet je lieverd Hij droeg ons toen jij stierf Hij tilde ons op en maakte ons sterk.Ook de dagen daarna en de dag dat wij jou moesten begraven,het was zo,n mooie bijzondere dienst helemaal hoe jij het geregel had.En weet je lieverd er kwamen zo veel mensen voor jou, de kerk zat helemaal vol zo enorm veel medeleven dat voelde zo goed.Daarna hebben wij jou lichaam in de aarde gelegd en je graf bedekt met honderden rozen als een deken over jou heen.Ik weet lieve schat dat jij het nu beter hebt als ooit te voren en dat je verlost bent van al je pijn en verdriet.En dat onze Hemelse Vader beter voor jou zorgt dan ik ooit zou kunnen doen... maar lieve allerliefste dochter ik        mis je zo....